Mijn pauzeknop
Eind mei 2026 op een warme zomeravond, alle ramen wijd open in huis. Er was een hittegolf geweest, bij ons in huis is het ook vrijwel meteen warm. En krijg die hitte er maar eens uit. Dus deze avond nog even goed koelen voor het slapen, tja, je probeert wat. Manlief zei: ‘’Ik heb de horren voor de muggen ook vervangen hoor!’’ Oh wat super dacht ik. Alleen zag al snel dat het wat vies was op de grond door het wisselen van die horren. Dus, hup even snel een doekje erbij langs. En dat even snel.. was misschien niet heel handig geweest. Ik sta op, met mijn hoofd tegen de punt van het raamkozijn. AU!! Ik kon natuurlijk niet heel hard praten, mijn zoontje sliep ook. Shit.. heb ik weer.. nouja, lekker slapen, morgen is het vast weer weg. De volgende dag wel wat misselijk en duizelig, maar dat kan? Geen idee achter gezocht. Mijn zoontje en ik moesten naar een afspraak, met gemak de buggy even erbij gepakt, we moesten een stukje lopen dan is de buggy net even wat makkelijker en sneller dan wandelen. Waarop mijn zoontje meteen zei: ‘’mamaaaa rennen!!!’’ Racen dus.. oké, zo gezegd zo gedaan. Rennennn! En tijdens het lachen en rennen voelde ik iets vreemds. Wacht even hoor, mama moet even stoppen. Alles draaide om me heen, waarop ik meteen dacht; Huh? Ik drink eigenlijk nooit meer alcohol? Haha! die misselijkheid kwam weer omhoog. Nou doorlopen weer, want, we moeten SNEL. Eenmaal dit gezegd tegen mijn man, zei hij toch, bel nou de dokter maar! Oke.. dan bel ik wel, maar dat voelt zo knullig dan, bellen voor een hoofdpijn? Duizelig? Misselijkheid? we doen het maar. Al snel vertelde ze dat het wel een hersenschudding kon zijn. Oh shit dacht ik meteen. Dat kan ik toch niet hebben? Hoe? Door die harde stoot van het raam? Heb al zo vaak mijn hoofd gestoten, was dit dan even iets anders uitgepakt?

