Mijn pauzeknop

Gepubliceerd op 3 november 2026 om 16:48

Eind mei 2026 op een warme zomeravond, alle ramen wijd open in huis. Er was een hittegolf geweest, bij ons in huis is het ook vrijwel meteen warm. En krijg die hitte er maar eens uit. Dus deze avond nog even goed koelen voor het slapen, tja, je probeert wat. Manlief zei: ‘’Ik heb de horren voor de muggen ook vervangen hoor!’’ Oh wat super dacht ik. Alleen zag al snel dat het wat vies was op de grond door het wisselen van die horren. Dus, hup even snel een doekje erbij langs. En dat even snel.. was misschien niet heel handig geweest. Ik sta op, met mijn hoofd tegen de punt van het raamkozijn. AU!! Ik kon natuurlijk niet heel hard praten, mijn zoontje sliep ook. Shit.. heb ik weer.. nouja, lekker slapen, morgen is het vast weer weg. De volgende dag wel wat misselijk en duizelig, maar dat kan? Geen idee achter gezocht. Mijn zoontje en ik moesten naar een afspraak, met gemak de buggy even erbij gepakt, we moesten een stukje lopen dan is de buggy net even wat makkelijker en sneller dan wandelen. Waarop mijn zoontje meteen zei: ‘’mamaaaa rennen!!!’’ Racen dus.. oké, zo gezegd zo gedaan. Rennennn! En tijdens het lachen en rennen voelde ik iets vreemds. Wacht even hoor, mama moet even stoppen. Alles draaide om me heen, waarop ik meteen dacht; Huh? Ik drink eigenlijk nooit meer alcohol? Haha! die misselijkheid kwam weer omhoog. Nou doorlopen weer, want, we moeten SNEL. Eenmaal dit gezegd tegen mijn man, zei hij toch, bel nou de dokter maar! Oke.. dan bel ik wel, maar dat voelt zo knullig dan, bellen voor een hoofdpijn? Duizelig? Misselijkheid? we doen het maar. Al snel vertelde ze dat het wel een hersenschudding kon zijn. Oh shit dacht ik meteen. Dat kan ik toch niet hebben? Hoe? Door die harde stoot van het raam? Heb al zo vaak mijn hoofd gestoten, was dit dan even iets anders uitgepakt?

Na een vervolg afspraak kwam er inderdaad uit dat het een hersenschudding was. En nu? Werk ingelicht, wel wezen werken. Paar uur minder dan normaal die week. De kinderen op mijn werk waren super lief en begrepen het deels wel. Flinke hoofdpijn na een dag werken maar je gaat door. Eenmaal vrijdag ochtend, stap ik van de Stint af en word ik helemaal niet goed. De hele wereld draaide weer, tot bijna aan overgeven aan toe. Oke, dit is mijn grens dacht ik. Naar huis gegaan en toen klapte alles in elkaar. Ik kon niets. Zelfs het lichte gebrom van de koelkast was me teveel. Wat is er met me aan de hand? Hoort dit bij een hersenschudding? Niemand die het me uitlegt. Ja, stomme Chat gpt wel. Met moeite mezelf ziekgemeld en de dokter weer gebeld, wat moet ik doen? Waarop de assistente zei; ‘’JA, RUSTEN! Meid denk eens goed om jezelf!’’ Wow, die kwam even hard binnen. Na wat weken en maanden steeds dieper in een soort donker dal te gaan, klinkt wat sentimenteel, maar het voelde wel zo. Alles viel weg, mijn werk waar ik met plezier heen ga, alle uitjes die nog gepland stonden, alle feestjes die nog kwamen en dan ook mijn fotografie hobby die even helemaal plat ligt. Letterlijk alles stond op 0. Het werd een soort stille ruis om me heen, op een 1 of andere manier zie je ook minder mensen, spreek je minder mensen en word het leven wel even enorm saai en stil.

Iets wat ik niet gewend was, ik ben altijd in voor gezelligheid en een leuk feestje. Hier even heen, daar even heen. Maar zelfs een goed gesprek met mijn man werd me teveel en het gelach van mijn zoontje ook. Toen brak mijn hart. De personen waar ik zoveel van houd, kan ik even niet aan. Wat is dit? Gaat dit ooit weer weg?? Waarop gezegd word, ga even lekker wandelen, muziek luisteren een boek lezen. Maar wat als ik dat ook niet kan? Dan ga je zoeken, wat lukt wel? Gelukkig was het wel mooi weer, was ik veel in de achtertuin aan het relaxen. Maar dan hoor je een bladblazer, grasmaaier en noem maar op. Laat maar, ga wel weer naar binnen. Écht alles werd teveel.

Ik richtte me op webinars en artikels hoe je dit kan herstellen. Maar eerst je erbij neerleggen. Dat gebeurde wat maanden later. Oke, het is me overkomen. Ik kan niet anders dan rusten en wachten tot het beter word. Toch lees je dat prikkels opzoeken ook wel weer helpt, dus dan probeer je toch naar die ene verjaardag te gaan waar maar 5 mensen zijn. En zelfs daarvan moest ik daarna slapen. Zoveel energie kostte het me.

Nu inmiddels 5 maand verder, kan ik zeggen dat ik enorm gegroeid ben met mijn grenzen aangeven, die ik nooit aangaf uiteraard. Gewoon doorgaan! Want zo hoort het toch? Dacht ik. Ook spiritueel enorm gegroeid, begrijp in wat voor systeem we leven en vind mijn eigen weg er wel in. Ook valt het me op dat mensen in de winkel en op straat enorm gehaast leven. Inderdaad, wat ik ook deed. Strakke en volgeplande agenda’s en doorgaan! Maar waarom? Van wie moet dat? Er is niemand die boos word als je even 10 minuten later eet. Zo ben ik minder gaan ‘’doomscrollen’’ en meer gaan kijken om me heen. Kan ik genieten van een mooie bos bloemen en de natuur om me heen. Ik maak wel eens en grapje dat ik me net een oude beppe voel. Maar het is wel de realiteit, langzaam en beetje start ik weer met werken, breid ik mijn prikkels uit. En oh! Wat krijg ik daar veel energie van. Ook veel nieuwe ideeën die rondspoken door mijn hoofd voor mijn prachtige fotografie hobby, maar daarover later meer. Nu eerst verder herstellen en beetje bij beetje weer de oude mogen worden.